Beşiktaş, EuroLeague’de geride kalan 10 maçta 4 galibiyet ve 6 mağlubiyet aldı. Özellikle kazandığı dört maçta 99,75 sayı ortalaması yakalaması, takımın hücumda ne kadar yüksek bir potansiyele sahip olduğunu gösteriyor. Walker, Wilbekin ve Nowell gibi bireysel skor üretme becerisi yüksek oyunculara sahip olan Beşiktaş, kendi temposunda oynayabildiğinde rakiplerine ciddi problemler yaratabiliyor. Ancak Olympiakos, Hapoel ve Žalgiris gibi kaliteli rakiplere karşı oynanan maçlarda Beşiktaş’ın aynı hücum performansını gösteremediğini gördük. Bence bunun en önemli nedenlerinden biri, bu oyuncuların iyi skorerler olmalarına rağmen oyunun temposunu kontrol etme ve yarı saha hücumlarını yönlendirme konusunda aynı seviyede olmamaları. Rakip savunmanın sertliğini artırıp Beşiktaş’ı istediği oyundan uzaklaştırdığında hücumdaki problemler daha belirgin hâle geliyor. Üstelik savunmada da önemli eksikleri olan Beşiktaş’ın, hücumda zorlandığı maçlarda galibiyet alması oldukça güçleşiyor. Peki yüksek skor potansiyeline rağmen güçlü rakiplere karşı bu kadar zorlanan Beşiktaş için play-in ne kadar gerçekçi bir hedef?
Beşiktaş Kendi Oyununu Oynadığında Ne Kadar Tehlikeli?
Beşiktaş’ın kazandığı maçlarda en dikkat çekici noktalardan biri dış şut performansı. Özellikle dış şutlarda yüksek yüzdeyle oynadıkları maçlarda rakiplerin Beşiktaş’ı durdurması oldukça zorlaşıyor. Walker, Wilbekin ve Nowell gibi bireysel skor üretme becerisi yüksek guardların yanında Morgan ve Brown gibi iyi şutörlerin de bulunması, Beşiktaş’ın dış şutlarda önemli bir kaliteye sahip olduğunu gösteriyor. Üstelik takımda yalnızca boş şutları değerlendiren oyuncular yok. Özellikle guardların kendi şutlarını yaratabilmesi ve zaman zaman zor üçlüklerde de isabet bulabilmesi, Beşiktaş’ın skor potansiyelini artırıyor.
Ancak Beşiktaş’ın hücumunu yalnızca yüksek üçlük yüzdeleriyle açıklamak doğru olmaz. Takımın asist sayılarına ve Bologna karşısındaki performansına baktığımızda, bireysel yeteneklerini takım hücumunda nasıl kullandığını görüyoruz. Bologna maçında guardların bire birde rakibini geçerek potaya yönelmesi, Bologna savunmasını yardıma zorladı. Beşiktaş da bu pozisyonlarda topu iyi paylaşarak boşta kalan şutörlerini buldu. Bence takımın hücumda başarılı olduğu maçlarda en önemli farklardan biri bu. Bire bir oynayan oyuncular yalnızca kendi sayılarını aramıyor, takım arkadaşlarına da şut imkânı hazırlıyor.
Bayern karşısında ise ilk üç çeyrekte farklı şekillerde sayı üretebilen bir Beşiktaş izledik. Ancak Bayern son çeyrekte savunma sertliğini artırınca Beşiktaş ilk üç çeyrekteki hücum düzenini koruyamadı. Guardlar perde sonrasında daha fazla kendi şutlarını aramaya başladı ve hücumda top paylaşımı azaldı. Buna rağmen Wilbekin’in son çeyrekte bulduğu sayılar Beşiktaş’ın maçı kazanmasını sağladı. Bence bu maç, Beşiktaş’ın bireysel skor üretebilen oyunculara sahip olmasının ne kadar değerli olduğunu gösterirken, rakip savunma sertliğini artırdığında hücumda yaşayabildiği problemleri de ortaya koydu.
Peki Rakip Beşiktaş’ın Temposunu Bozduğunda Ne Oluyor?
Beşiktaş’ın hücumdaki en büyük problemi, rakip savunmanın sertliğini artırdığı ve oyunu yavaşlattığı maçlarda ortaya çıkıyor. Walker, Wilbekin ve Nowell gibi skorerlere sahip olmak önemli bir avantaj ancak bu oyuncuların hiçbiri oyun kuruculuğuyla ön plana çıkan isimler değil. Beşiktaş kendi temposunu yakalayamadığında hücumda doğru kararları vermekte ve oyuncularını istedikleri pozisyonlarda topla buluşturmakta zorlanıyor. Özellikle Olympiakos, Hapoel ve Žalgiris gibi güçlü rakiplerin Beşiktaş’ı durdurabilmesinde bunun önemli bir payı olduğunu düşünüyorum.
Žalgiris maçında bu problemleri daha net gördük. Valančiūnas sahadayken Žalgiris genellikle drop savunmasını tercih etti ve Beşiktaş perde sonrasında oluşan boşlukları zaman zaman iyi değerlendirdi. Özellikle guardların orta mesafe şutları için fırsatlar bulduğu pozisyonlar vardı ancak düşük şut yüzdesi nedeniyle bunlardan yeterince yararlanamadılar. Valančiūnas kenara geldiğinde ise Žalgiris switch savunmasına geçti. Bu kez Beşiktaş’ın özellikle Žižić üzerinden pota altında ters eşleşmeler yaratabileceğini düşündüm fakat Žižić’in faul problemine girmesi bu seçeneği oldukça sınırladı. Bir pozisyonda Žalgiris, Žižić’e top aldırmamaya odaklanınca Wilbekin için kolay bir turnike fırsatı doğdu ancak o da bu pozisyonu değerlendiremedi. Yani Beşiktaş’ın tamamen kötü hücum ettiğini söylemek doğru olmaz. Bazı pozisyonlarda rakibin savunmasına karşı doğru çözümleri buldu fakat bitiricilik konusunda oldukça zorlandı.
Bence asıl sorun, bu tip maçlarda Beşiktaş’ın hücumda alternatif üretmekte zorlanması. Guardların bireysel yetenekleri sayesinde her zaman sayı bulma ihtimali var ancak rakip ilk aksiyonu durdurduğunda hücumu yeniden organize edecek bir oyun kurucunun eksikliği hissediliyor. Bayern maçının son bölümünde de buna benzer bir durum yaşanmıştı. Savunma sertliği arttıkça top paylaşımı azaldı ve hücum Wilbekin’in bireysel skor üretimine kaldı. O maçta Wilbekin’in performansı galibiyeti getirdi ancak Žalgiris gibi rakiplere karşı aynı çözüm yeterli olmayabiliyor.
Burada Beşiktaş’ın uzun rotasyonunun hücuma etkisini de değerlendirmek gerekiyor. Žižić pota altında fiziksel üstünlük kurabilecek bir oyuncu olsa da hareketliliğinin sınırlı olması ve faul problemi nedeniyle her maçta aynı katkıyı veremiyor. Morgan’ın şut tehdidi önemli bir avantaj fakat Beşiktaş yarı sahada zorlandığında yalnızca uzununu dışarı açarak bütün problemlerini çözemiyor. Omoruyi ise Žalgiris’in kısa beşlerine karşı fiziksel avantajını kullanıp faul alarak sayı üretti. Ancak bu tür bireysel katkılar, takımın hücum organizasyonundaki eksikleri tamamen kapatmaya yetmiyor.
Beşiktaş’ın güçlü rakiplere karşı yaşadığı sıkıntıyı yalnızca oyuncuların şut sokamamasına bağlamıyorum. Elbette Žalgiris karşısında kaçan boş şutlar vardı ama takımın sert savunmalara karşı oyunu yönlendirmekte zorlandığı da ortada. Bence Beşiktaş’ın hücumdaki asıl sınırı burada ortaya çıkıyor. Skor üretme becerisi yüksek bir kadrosu var ancak rakip oyunun temposunu kontrol ettiğinde bu yeteneklerden aynı ölçüde yararlanamıyor.
Beşiktaş’ın Asıl Sınırı Savunması mı?
Beşiktaş’ın hücumda yaşadığı problemleri konuştuk ancak bence takımın EuroLeague’deki en büyük eksikliği savunması. İlk 10 maçta 90,9 sayı ortalamasıyla rakiplerine oldukça fazla sayı şansı veren Beşiktaş’ın defensive rating değerinin de 120,4 olması, sorunun yalnızca yüksek tempoda oynamasından kaynaklanmadığını gösteriyor. Takımın kadrosunda iyi savunmacı sayısı zaten fazla değil ve şu ana kadar bu eksikliği kapatabilecek bir savunma organizasyonu da göremedik. Özellikle guardların topa yeterince baskı yapamaması ve uzun rotasyonundaki zaaflar bir araya geldiğinde rakiplerin Beşiktaş’a karşı avantaj yaratması kolaylaşıyor.
Bence uzun rotasyonu Beşiktaş’ın savunmasını en fazla sınırlayan konu. Gabriel, takımın elindeki en güvenilir savunmacı uzun olarak öne çıkıyor. Hem show-up savunmasında topu kullanan oyuncuya baskı yapabiliyor hem de switch sonrasında kısa oyuncuların karşısında kalabiliyor. Ancak onun da bazı önemli eksikleri var. Özellikle fiziksel olarak güçlü uzunlara karşı zorlanması ve kolay faul problemine girmesi, Beşiktaş’ın savunmadaki seçeneklerini azaltıyor. Gabriel’in kenara geldiği bölümlerde ise takımın aynı savunma sertliğini koruması oldukça zor. Žižić’in savunmada artık EuroLeague seviyesinde ciddi zaaflar yarattığını düşünüyorum. Özellikle hareketli uzunlara karşı ve ikili oyun savunmasında zorlanması, rakiplerin hedefleyebileceği bir problem hâline geliyor. Morgan ise hücumda sağladığı alanla çok değerli olsa da savunmada aynı katkıyı veremiyor. Rakiplerin fiziksel üstünlük kurabildiği veya onu ikili oyunlara dahil ettiği pozisyonlarda Beşiktaş’ın savunması zorlanabiliyor.
Žalgiris karşısında da uzun rotasyonundaki bu eksikleri oldukça net gördük. Valančiūnas pota çevresinde topu aldığında hem bire bir oyunlarıyla etkili oldu hem de Beşiktaş’ın getirdiği yardımlara doğru paslarla cevap verdi. Özellikle Beşiktaş pota altını kapatmak için yardım getirdiğinde Žalgiris topu iyi dolaştırarak boş şut fırsatları buldu. Valančiūnas kenara geldiğinde ise bu kez Sleva ve Tubelis’in hareketliliği Beşiktaş’ı zorladı. Yani Žalgiris hem fiziksel üstünlük kuran bir uzunla hem de daha hareketli beşlerle Beşiktaş’ın savunmasında avantaj bulabildi. Gabriel’in fiziksel olarak Valančiūnas karşısında zorlandığı pozisyonlar vardı ancak show-up ve switch savunmalarında takımına katkı sağladı. Omoruyi ise bire bir savunmada fena görünmese de Žalgiris onu perde aksiyonlarına dahil ettiğinde zaman zaman pozisyonunu kaybetti.
Burada guardların savunma performansını da göz ardı etmemek gerekiyor. Beşiktaş’ın kısaları topa yeterince baskı yapamadığında rakip guardlar ikili oyunları daha rahat yönlendirebiliyor. Bu da zaten savunmada sınırlı bir uzun rotasyonuna sahip olan Beşiktaş için önemli bir problem. Žalgiris maçında uzunların perde sonrasında öne çıkarak baskıyı artırdığı show-up savunmasını daha başarılı buldum. Çünkü Beşiktaş bu tercihle rakip guardların hareket alanını daralttı ve onları boyalı alanın dışında tutabildi. Ancak top Valančiūnas’a ulaştığında veya Žalgiris ilk yardımdan sonra topu iyi çevirdiğinde savunma yine zorlandı. Bence bu durum, Beşiktaş’ın doğru savunma tercihleriyle zaman zaman rakibini durdurabildiğini ancak bunu maç boyunca sürdürebilecek bir oyuncu grubuna ve takım savunmasına henüz sahip olmadığını gösteriyor.
Elbette kadroda çok sayıda iyi bireysel savunmacı bulunmaması, takımın mutlaka kötü savunma yapacağı anlamına gelmiyor. Doğru yerleşim, zamanında gelen yardımlar ve iyi bir rotasyon düzeniyle bu eksikler belirli ölçüde kapatılabilir. Ancak Beşiktaş’ta şu ana kadar böyle bir savunma düzeni göremedik. Hücumda yüksek skor ürettiği günlerde bu problemler fazla ön plana çıkmayabiliyor fakat güçlü rakipler Beşiktaş’ın hücumunu yavaşlattığında savunmanın da takımı maçın içinde tutamaması ciddi bir sorun.
Play-In Gerçekçi mi?
Beşiktaş’ın mevcut kadrosuyla play-in yapmasını oldukça zor görüyorum. Elbette takımın hücumda çok yetenekli oyuncuları var ve kendi temposunu yakaladığında EuroLeague’deki birçok rakibine karşı galibiyet alabilecek seviyede. Ancak sezon ilerledikçe rakiplerin seviyesi yükseldiğinde ve maçlar daha fiziksel hâle geldiğinde yalnızca yüksek şut yüzdelerine güvenerek kazanmak kolay olmayacaktır. Beşiktaş’ın özellikle hücumda istediği ritmi bulamadığı maçlarda da kazanmanın bir yolunu bulması gerekiyor. Şu ana kadar izlediğimiz performans ise takımın bu konuda yeterli seviyede olmadığını düşündürüyor.
Bence kadronun en önemli eksiklerinden biri, oyunun kontrolünü sağlayabilecek bir oyun kurucunun bulunmaması. Walker, Wilbekin ve Nowell’in skor yeteneklerini tartışmaya gerek yok ancak bu oyuncuların asıl güçlü oldukları alan kendi sayılarını üretmek. Rakip savunma sertliğini artırdığında hücumun yönünü değiştirebilecek, uzunları doğru pozisyonlarda kullanabilecek ve takımın temposunu ayarlayabilecek bir oyuncunun eksikliği hissediliyor. Bunun yanında uzun rotasyonunun da EuroLeague seviyesinde yetersiz kaldığını düşünüyorum. Gabriel’in savunmadaki katkısı değerli fakat hem fiziksel olarak güçlü uzunlara karşı zorlanması hem de faul problemi nedeniyle bütün savunma sorumluluğunu onun üzerine bırakmak mümkün değil. Žižić ve Morgan ise hücumda belirli özellikleriyle katkı verseler de savunmada rakiplerin hedefleyebileceği oyuncular.
Beşiktaş’ın play-in yarışında kalabilmesi için bence öncelikle savunma organizasyonunu geliştirmesi gerekiyor. Takımın her maç 95-100 sayı atmasını bekleyemeyiz. Özellikle güçlü rakipler karşısında hücumun zorlandığı bölümlerde savunmasıyla maçın içinde kalabilmesi şart. Mevcut oyuncularla da daha iyi bir takım savunması kurulabilir ancak uzun rotasyonunun hem kalite hem de derinlik açısından güçlendirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Bence Beşiktaş’ın önündeki asıl mesele daha fazla sayı atmak değil, istediği gibi hücum edemediğinde de maç kazanabilecek bir takım hâline gelmek.
Bir Cevap Yazın